วิจารณ์หนัง Classic Again จดหมาย สายฝน ร่มวิเศษ

ผู้กำกับภาพยนตร์: ธัชพงศ์ ศุภศรี (ผู้ช่วยผู้กำกับหนังเรื่อง สารวัตรหมาบ้า และ ฉลุย แตะขอบฟ้า)

จดหมายรักที่คุณแม่ได้รับจากชายคนรักที่ท้ายที่สุดทั้งคู่ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน และจดหมายนั้นทำให้เธอได้กลับมาคิดทบทวนถึงเรื่องราวความรักของตนเองในปัจจุบันกับชายหนุ่มที่ตนมีใจให้
    
การเล่าเรื่องสำหรับเรื่องนี้คือกลางๆครับ ไม่ดีไม่แย่ เพราะต้นฉบับทำไว้ดีมากๆ จะปรับเรื่องให้แย่กว่าเดิมก็คงเป็นไปได้ยาก ยังคงเป็นหนังที่เต็มไปด้วยอารมณ์ มีสุขบ้างแต่เน้นเศร้าและซึ้งเป็นหลัก ขณะเดียวกันตัวบทพูดเองก็ยังดูประหลาดๆอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นที่ตัวนักแสดงหรือคำที่เลือกใช้นั้นมันดูนิยายเกินไป
    
การแสดงสำหรับเรื่องนี้ค่อนข้างไปในทางที่ดีครับ แม้จะน่าเสียดายที่บรรดานักแสดงนำชายทุกคนจะเล่นยังค่อนข้างแข็งไปหน่อย (ซึ่งส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะบทบังคับคำแปลกๆ นิยายๆ ที่ดูไม่ค่อยจะเข้าปากพวกเขาเท่าไหร่) แต่สิ่งหนึ่งที่ยืนหยัดแบกเรื่องและทดแทนความผิดพลาดของคนอื่นไว้ได้คือการแสดงของนักแสดงนำหญิงของเรื่องอย่างน้อง มิ้นท์ รัญชน์รวี เอื้อกูลวราวัตร ที่ถือว่าเป็นเด็กใหม่ในวงการภาพยนตร์ที่เรียกว่าเข้าตากรรมการและน่าสนใจมากๆ มุมสวย มุมน่ารัก มุมยิ้มหวาน หรือมุมเศร้าสร้อยน้ำตาไหล เก็บได้อยู่หมัดหมด
    
โปรดัคชั่นโดยภาพรวมสำหรับเรื่องนี้ก็ตามสภาพหนังที่ CJ Major ดูแลแหละครับ ค่อนข้างดี ทุ่มทุนสร้าง จำนวนฉากมีมากมาย เล็กๆ น้อยๆ ก็เก็บรายละเอียดได้หมด ทุกอย่างที่ต้นฉบับเกาหลีมีของไทยเราก็มีแทบทั้งนั้น จำนวนตัวประกอบเหลือล้น ฉากเล็กฉากน้อย ฉากฉลองเทศกาลต่างๆ หรือฉากใดๆ ที่ควรมีตัวประกอบมากก็คือมีมากจริงๆ ไม่ได้ต้องพยายามหลบมุมเหมือนหนังทุนต่ำเรื่องอื่นๆ เป็นหนังไทยที่จัดเต็มมากๆ และน่าชื่นชมในด้านนี้ ด้านการกล้าลงทุน

แต่น่าเสียดายที่เงินที่ลงทุนไปนี้ก็มีหลายอย่างที่ทำให้เรารู้สึกว่าอยู่ผิดที่ผิดทางไปหน่อย หลายสิ่งรู้สึกได้ทันที มันเหมือนกำลังดูละครไทยอยู่ อย่างเสื้อผ้าที่สดในไร้มลทินเหมือนซื้อมาใหม่ตลอดในทุกฉาก เป็นหนังที่ทำให้รู้สึกว่าการทำเสื้อผ้าให้เก่านั้นสำคัญจริงๆ ไม่งั้นหนังจะดูปลอม ฉากเทศกาลบางฉากก็โหดตัดกับอารมณ์ซึ้งของเรื่องเหลือเกิน เปลี่ยนรูปแบบเทศกาลน่าจะดีกว่า ไหนจะสิ่งที่ผมไม่ชอบเป็นการส่วนตัวเลยอย่างการจัดแสงแบบสว่างไปหมด มันดูทำลายฉากที่ควรจะดูสวยและเด่นอย่างฉากหิ่งห้อยให้กลายเป็นว่าทุกอย่างมันสว่างไปหมด ฉากบางฉากก็จัดออกมาได้ตลกมาก อย่างเช่นฉากยืนหน้าเสาธงร้องเพลงชาติที่มีนักแสดงตัวใหญ่ผิวขาวและหน้าตี๋กันอยู่แค่สองคนในโรงเรียน ซึ่งก็คือตัวเอกของเรื่อง ส่วนคนที่เหลือก็คือตัวลีบและเล็กกว่า เด็กกว่า แถมดำด้วย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นปัญหาจากการเลือกนักแสดงนำหรือการเลือกตัวประกอบเด็กมัธยมทั้งหลาย แต่ผลที่ได้ก็คือน่าขำอยู่ดี และนี่ยังไม่รวมจุดเล็กๆ น้อยๆ อีกมากที่ผมน่าจะลืมไปแล้ว
    
สรุปโดยภาพรวมแล้ว Classic Again จดหมาย สายฝน ร่มวิเศษ จึงเป็นภาพยนตร์ไทยที่ทำออกมาได้กลางๆ มีพื้นฐานเรื่องเล่าที่ดีเพราะมาจากต้นฉบับหนังของเกาหลีที่ยอดเยี่ยม แต่ก็ยังดัดแปลงมาเป็นของไทยได้ไม่ค่อยเนียน ด้วยงานโปรดัคชั่นที่ยังดูปลอมอยู่หลายฉาก รวมไปถึงเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมด้วย นักแสดงนำฝ่ายชายทุกคนเล่นได้กลางๆ ขณะที่นักแสดงสาวอย่างน้อง มิ้นท์ รัญชน์รวี เอื้อกูลวราวัตร คือเล่นได้ดีมากๆ ถือเป็นตัวนำเรื่องที่ทำหน้าที่ได้สุดยอด ส่งผลให้เราได้รับรู้ความซึ้งของเนื้อเรื่องขึ้นมาบ้าง...ใครเป็นคอหนังรักปาฏิหาริย์ ชอบหนังรักซึ้งๆ ชอบหนังรักไทย ไม่ได้เรื่องมากและชอบจับผิดเรื่องโปรดัคชั่นเท่าไหร่ เชิญชมในโรงภาพยนตร์ได้เลย!


บทความที่เกี่ยวข้อง

กลับไป ด้านบน

Thaiza update: