วิจารณ์หนัง Beautiful Boy แด่ลูกชายสุดที่รัก



ผู้กำกับภาพยนตร์: Felix van Groeningen (The Broken Circle Breakdown, Belgica)

Beautiful Boy แด่ลูกชายสุดที่รัก เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากนิยายที่เล่าเรื่องชีวิตจริงของ เดวิด เชฟฟ์ และ นิค เชฟฟ์ สองพ่อลูกที่เหมือนจะรักกันดีแบบครอบครัวสุขสันต์ทั่วไป แต่กลายเป็นว่าจู่ๆลูกชายสุดที่รักทั้งเรียนดีและกิจกรรมเด่นดันเกิดติดยาขึ้นมา จึงกลายเป็นหน้าที่ของพ่อที่พยายามจะทำความเข้าใจกับลูกชายคนนี้และพาเขากลับมาหาทางสว่าง กลับมามีความสุขกับครอบครัวอีกครั้ง

การเล่าเรื่องนี่ต้องบอกว่าเป็นหนึ่งที่เหมือนสารคดีตามติดชีวิตพ่อลูกเรื่องนึงเลยครับ เพียงแต่แค่มีการจัดฉากและถ่ายภาพสวยเท่านั้น ที่เหลือมันคือสารคดีจ๋าเลย เล่าเรื่องเรื่อยๆเนิบๆเลย ไม่มีกราฟขึ้นลงด้านอารมณ์ ไม่มีความพีคใดๆแม้แต่จุดเดียวภายในเรื่อง เป็นหนังที่อมทุกข์ตลอดเวลาเพราะตัวละครจะวนไปวนมากับพฤติกรรมแบบเดิมอยู่อย่างนั้น เหมือนคลื่นที่ซัดเข้าชายหาดเบาๆอยู่ร่ำไปไม่รีบร้อนรุนแรงอะไร จะบอกว่าน่าเบื่อก็ถือว่าใกล้เคียง มันน่าเบื่อยิ่งกว่าหนังอย่าง Lady Bird ซะอีก เพราะตัวบทเรียกว่าไม่มีความตลกขบขันเลย อย่างมากสุดก็เป็นบทสนทนาที่ทำให้อบอุ่นหัวใจเรื่องครอบครัวบ้างก็เท่านั้น

ส่วนเนื้อหาเรื่องก็แน่นอนว่าเน้นเรื่องปัญหาครอบครัวเป็นหลัก และแน่นอนว่าปัญหาหลักๆก็คือตัวเจ้าลูกชายติดยา ซึ่งผมเชื่อว่าใครหลายๆคนเมื่ออยากดูเรื่องนี้ก็ออกแนวคาดหวังว่าหนังจะให้เนื้อหาดีๆอะไรกับเรา โดยเฉพาะวิธีแก้ปัญหาเมื่อคนภายในครอบครัวเราติดยา แต่ท้ายที่สุดก็น่าเสียดายว่าจนจบเรื่องหนังก็ไม่ได้ให้เราทำความเข้าใจขนาดนั้นเลยว่าสาเหตุที่เจ้าลูกชายติดยาจนเป็นแบบนั้นเพราะอะไร มันเหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้าก็เลยหันไปหาความสุขทางสารเคมีมากกว่า ภาพรวมก็เลยเป็นหนังที่ไม่ได้ช่วยเราแก้ปัญหาด้านครอบครัวด้วยการให้ข้อมูลวิธีการใดๆในการพยายามรักษาคนๆนึงที่เป็นคนติดยา แต่เป็นการบอกเราว่าถ้าต้องการความช่วยเหลือก็มีคนพร้อมจะช่วยอยู่ มีหน่วยงานต่างๆอยู่ ก็เท่านั้น มันเหมือนโฆษณา สสส แบบลากยาวเป็นหนังสองชั่วโมงวนลูป มันไม่เหมือนหนังดราม่าที่มีบทสรุปอะไรให้เราเลย ใครคาดหวังกับเรื่องนี้ด้านวิธีแก้ปัญหาก็ต้องบอกว่ามันไม่มีให้นะจ๊ะ

ส่วนด้านการแสดงนี่ก็ต้องบอกว่าภาพรวมทำได้กลางๆ อาจเป็นเพราะตัวบทภาพยนตร์นั้นสร้างมาจากเรื่องจริง และอาจเป็นความต้องการของผู้กำกับ หนังจึงไม่มีอะไรเวอร์วังหวือหวา ไม่ได้มีการแสดงในฉากหรือบทใดๆที่นำเสนอการแสดงได้อย่างถึงพริกถึงขิงติดตา สตีฟ คาเรล แสดงทั้งเรื่องก็ยังดูจืดชืดเฉยๆ เพราะดูเหมือนคนอมทุกข์ระดับเดียวตลอดเวลา ไม่มีขึ้นมีลงด้านอารมณ์ และแน่นอนว่าท็อปฟอร์มที่สุดก็หนีไม่พ้นการแสดงของน้อง ทีโมธี ชาลาเมท์ ที่แสดงสีหน้าท่าทางของคนติดยาออกมาได้ค่อนข้างดี น่าเสียดายที่ไม่ได้ชิงออสการ์กับคนอื่นเขา ซึ่งส่วนตัวก็พอเข้าใจได้ เพราะว่าน้องเป็นนักแสดงสมทบที่ไม่ได้โผล่มาบ่อย และทำได้ดี แต่ไม่ได้มีฉากน่าจดจำอะไร

 การแสดงของน้องทีโมธียังเทพเหมือนเดิม เสียดายที่ไม่ได้ชิงออสการ์

สรุปโดยภาพรวมแล้ว Beautiful Boy แด่ลูกชายสุดที่รัก จึงเป็นหนังดราม่าสร้างจากเรื่องจริงที่ทำออกมาได้ค่อนข้างจืดชืด นอกจากการจัดฉาก การแสดง และภาพที่สวยแล้ว ที่เหลืออารมณ์เหมือนดูสารคดีเล่าเรื่องชีวิตพ่อและลูกเลย มันเล่าเรื่องได้เรื่อยๆมากจนเรียกว่าไม่มีฉากไหนน่าจดจำ ด้านเนื้อหาผมก็เรียกว่าเป็นกึ่งล้มเหลว เพราะท้ายที่สุดสิ่งที่หนังเชื่อด้านการพยายามช่วยเหลือคนติดยาก็ดูจะไม่ใช่วิธีการที่ผมคิดว่าดีเท่าไหร่ มีเพียงการแสดงของทีโมธีเท่านั้นที่พยายามแบกเรื่องเอาไว้ แต่ท้ายที่สุดแล้วหนังก็ยังน่าเบื่ออยู่ดี ใครอยากดูหนังชีวิตดราม่าสมจริงเรื่องนึงก็มาชมได้ แต่อย่าหวังมากกับความบันเทิง หรือการแก้ปัญหาที่ชัดเจนจากหนังเรื่องนี้ครับผม!

Review by Bombo Aruzo


บทความที่เกี่ยวข้อง

กลับไป ด้านบน

Thaiza update: