วิจารณ์หนัง Terminal เธอล่อ จ้องฆ่า



ผู้กำกับภาพยนตร์: Vaughn Stein (กำกับและเขียนบทเรื่องแรก ก่อนหน้าเป็นผู้ช่วยกำกับมาอย่างยาวนาน)

    Terminal เธอล่อ จ้องฆ่า จะเล่าเรื่องของมุมมืดในเมืองอันฟอนเฟะแห่งหนึ่ง โดยนำเรื่องโดย วินซ์ และ อัล เป็นสองนักฆ่าผู้ได้รับภารกิจลึกลับให้ทำ บิล เป็นอาจารย์ที่ป่วยและใกล้ตาย คลินตัน คือพนักงานทำความสะอาดสถานีรถไฟผู้สติไม่ค่อยดี และ แอนนี่ สาวเสิร์ฟสุดเซ็กซี่ผู้เต็มไปด้วยความลึกลับ ในวันหนึ่งโชคชะตาได้นำพาให้พวกเขาต้องมาพบเจอกัน จนกลายเป็นเรื่องเสียวไส้และชวนหัว

    การเล่าเรื่องสำหรับเรื่องนี้นี่เน้นบทพูดมากเลยครับ เน้นมากๆอย่างกับหนังของ ควอนติน ทารันติโน่ เป็นภาพยนตร์ที่คุยๆๆกันจนจบเรื่อง แถมยังเต็มไปด้วยศัพท์สูงศัพท์แสลงร้อยพ่อพันธุ์แม่ตลอดเรื่อง ทุกตัวละครก็พูดเป็นนัยยะแบบนี้กันหมดอีก จึงทำให้นี่เป็นภาพยนตร์ที่น่าปวดหัวอย่างมากในการชม เพราะนอกจากเข้าใจเรื่องคำพูดเพียวๆยากแล้ว ยังจัดการเรียงลำดับฉากได้ไม่ดีเท่าไหร่ เรื่องมันเยอะแยะมากมายจนเกินเหตุ จนท้ายที่สุดหนังก็ต้องใช้วิธีเฉลยที่น่าเบื่อมากๆด้วยการให้ตัวละครมาอธิบายความเป็นไปทั้งหมดเกือบสิบนาที เล่นเอาผมส่ายหัวมากๆ เพราะมันหมายถึงการเรียงลำดับและจัดการการเล่าเรื่องในช่วงต้นที่ยังไม่ดีเลย แถมต่อให้ไม่ต้องเฉลยอะไรคุณก็แทบจะเดาได้ทันทีว่าบุคคลลึกลับในเรื่องคือใคร เพราะการจัดการด้านปมปัญหาและตัวละครต่างๆภายในเรื่องที่ไม่ค่อยดีนี่แหละ

    การแสดงของ มาร์โกต์ ร็อบบี้ เรื่องนี้ยังคงดีงาม แม้จะถูกบิดให้จริตจก้านมากเกินไปหน่อยก็ตาม แต่ก็ถือว่าโดดเด่นที่สุดในเรื่องด้วยเสน่ห์คงเดิมที่เธอยังมีอยู่มาก

มาร์โกต์ ร็อบบี้ ยังเด่นไม่สร่าง เริด เชิด หยิ่ง และมีเสน่ห์เหมือนเดิม


    โปรดัคชั่นโดยรวมสำหรับเรื่องนี้เป็นรูปแบบของการเซ็ตโลกขึ้นมาใหม่เลยครับ เป็นเมืองแห่งแสงนีออนจัดจ้าน สีแดง สีชมพู สีเขียว สีเหลือง ทุกฉากทุกช็อตล้วนแล้วแต่แสงแรงเหมือนดูหนังแฟชั่น เหมือนดูหนังเรื่อง Neon Demon อีกรอบ แต่เป็นในเวอร์ชั่นที่จัดการภาพรวมของแสงไม่ค่อยดีเลย มันมากไป มันมีทุกช็อตที่ได้เห็น มากจนน่ารำคาญและปวดตา มากจนหลายครั้งไม่ดึงเราให้ไปอารมณ์ไหนได้สักทาง เพราะแสงสีแรงๆมันตัดตีกันมั่วไปหมด

    แต่อย่างที่บอกไปว่ามันเป็นหนังดูจะแนวๆแฟชั่นหน่อย สิ่งที่โดดเด่นของเรื่องก็หนีไม่พ้นการออกแบบเสื้อผ้าหน้าผมของตัวละครเอกเรานี่แหละ ชุดสวยสีแดงตัดกับฉากสีเหลืองงี้ ชุดสาวเสิร์ฟขาวชมพูตัดกับฉากหลังสีน้ำเงินนีออน ขับให้ตัว มาร์โกต์ ร็อบบี้ โดดเด่นสุดๆแล้ว เหมือนจับให้เธอมาเดินแฟชั่นโชว์ในเวลาชั่วโมงครึ่งท่ามกลางเหล่าชายมากหน้าหลายตา และก็คงมีแค่เรื่องเสื้อผ้าหน้าผมของตัวละครเอกนี่แหละที่ผมว่าทำได้ดี น่าดึงดูด

    สรุปโดยภาพรวมแล้ว Terminal เธอล่อ จ้องฆ่า จึงเป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญอาชญากรรมที่ทำออกมาได้น่าปวดหัวอย่างมากด้านการเล่าเรื่อง เต็มไปด้วยบทสนทนาที่ใช้คำศัพท์สูง ลึกลับ แต่ไม่สามารถทำให้เรื่องเข้าเค้าและน่าสนใจขึ้นมาได้บ้าง พยายามจะหักมุม แต่หยอดข้อมูลไว้ให้ไม่มากพอในตอนต้น จึงกลายเป็นว่าตอนจบต้องให้ตัวละครมาเดินพูดเฉลยกันเอง ร่ายยาวเกือบสิบนาทีเพื่อให้คนดูเข้าใจ ซึ่งมันน่าเบื่อมาก งานโปรดัคชั่นถือว่าทำออกมาได้กลางๆ เพราะว่าการจัดฉากและจัดแสงสีของเรื่องทำออกมาแสบตาและเวอร์เกินงาม แต่ยังมีความโดดเด่นด้านเสื้อผ้าหน้าผมของตัวละครเอกอยู่ อย่างกับมาดูการเดินแฟชั่นโชว์ในเวลาชั่วโมงครึ่งของ มาร์โกต์ ร็อบบี้ ยังไงอย่างนั้น ใครหวังความดีงามของเนื้อเรื่อง เรื่องนี้ไม่ผ่าน แต่ถ้าใครจะมาดูความเฉิดฉายของ มาร์โกต์ ร็อบบี้ เพียงคนเดียว... ก็ถือว่ายังดีอ่ะ!

วิจารณ์หนัง Terminal เธอล่อ จ้องฆ่า Review by Bombo Aruzo

บทความที่เกี่ยวข้อง

กลับไป ด้านบน

Thaiza update: