พริกแกง Sense of Siam



ผู้กำกับภาพยนตร์: ประเสริฐสุข เหมทานนท์, สิทธิชัย ไผ่งาม, เมธี ปัญญาวิชา

  พริกแกง หรือในชื่อภาษาอังกฤษคือ Sense of Siam เป็นภาพยนตร์แนวไลฟ์สไตล์ที่เน้นเกี่ยวกับอาหารไทย โดยมีตัวละครที่แบ่งแยกได้เป็น 2 ฝั่งคือ ฝั่งร้านอาหารของคุณแทนทองที่นำโดยคุณแทนทองที่อายุมากแล้ว และเป็นเจ้าของร้านที่มีชื่อเสียงจากการทำอาหารไทยสูตรดั้งเดิม กับฝั่งของตุลา ชายหนุ่มสถาปนิกผู้มาทำงานให้กับลูกสาวของคุณแทนทองเพื่อออกแบบร้านสาขาใหม่ให้ เขามีแม่เป็นครูสอนทำอาหารไทยที่หลงรักและมั่นคงในอาหารไทยเหมือนกัน แต่ตุลาและลูกสาวของคุณแทนทองนั้นเป็นเด็กหัวสมัยใหม่ การเรียนรู้ทำความเข้าใจกันและกันจึงเกิดขึ้นโดยมีอาหารไทยเป็นสื่อกลาง

การเล่าเรื่องต้องบอกว่าเนิบนาบและเหนื่อยหน่าย มีจุดพีคตั้งแต่ฉากแรก แต่เมื่อจบแล้วคือเลิกกัน หลังจากนั้นหลับยาว เป็นหนังเน้นชาตินิยมกันแบบเต็มสูบ ชนิดว่าย้ำแต่คำเดิมๆว่า “อาหารไทย ความเป็นไทย อาหารไทย ความเป็นไทย” กันเหมือนโดนสะกดจิตตลอดเรื่อง แล้วยิ่งเน้นไปที่การสโลว์โมชั่นเน้นกล้องถ่ายเข้าไปที่อาหารหรือวัตถุดิบมากแล้วยิ่งทำให้ไม่เหมือนดูหนังอยู่ แต่กลับเหมือนดูสารคดีอยู่มากกว่า ส่วนเรื่องบทพูดและตัวละครนั้น 8 ใน 10 เป็นตัวละครที่ภูมิใจในความเป็นไทยแบบเต็มๆ แรกๆตัวละครที่มีความคิดต่างก็มาแบบดูดีและเหมือนจะทำให้เรื่องมีมิติขึ้นได้ แต่ไม่เลย ตั้งแต่กลางเรื่องไปทุกคนก็โดนความเป็นไทยแบบสุดโต่งกินเรียบ แถมยังซ้ำเติมคนดูด้วยการเน้นย้ำกันถึงแต่กาพย์กลอนเกี่ยวกับอาหารที่แต่งขึ้นมาเป็นร้อยปี และเรื่องในวังกันมากมาย เลยกลายเป็นคำถามในหัวว่าอาหารไทยเป็นแบบนี้จริงหรือ? หรืออาหารไทยเป็นเพียงอาหารในวัง? มีเพียงอาหารภาคกลาง? แล้วอาหารภาคอื่นๆในประเทศไทยล่ะ?

โปรดัคชั่นโดยรวมสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ต้องบอกว่ามีดีที่ถ่ายภาพสวยจัดองค์ประกอบสิ่งต่างๆในภาพได้ดีครับ ดีเหมือนได้ชมนิตยสารเกี่ยวกับอาหารอยู่ตลอดเรื่อง ซึ่งอาจเพราะเน้นเรื่องนี้เกินมันเลยทำให้การเล่าเรื่องขาดตอนอยู่บ่อย เล่าเรื่องอยู่ดีๆก็กลับมาที่วัตถุดิบหรือหน้าอาหารแล้วก็กลับไปเล่าเรื่องแบบเน้นหน้าตัวละครต่อ วนไปวนมาอยู่อย่างนี้ แต่ก็นับเป็นสิ่งดีที่ช่วยพยุงการเล่าเรื่องที่น่าเบื่อกันไปแบบสุดพลังล่ะครับ

สรุปโดยภาพรวมแล้ว พริกแกง จึงนับเป็นภาพยนตร์เพื่ออาหารไทยที่เน้นค่านิยมรักความเป็นไทยแบบเต็มตัว เรื่องเล่าเนิบนาบไปเรื่อยแทบจะหาจุดพีคและจุดให้เราตื่นตัวในเรื่องไม่ได้เลย นักแสดงหลายคนเล่นใช้ได้ นักแสดงรุ่นใหญ่เล่นได้ดีมากตามฝีมือกันไป ถ่ายภาพสวยมากๆแต่ขาดเหตุผลในการมาวางใช้ ทำให้บางครั้งส่งผลให้อารมณ์เรื่องมันจะขาดตอน เอะอะก็จะกลับมาที่ภาพอาหารหรือวัตถุดิบสวยๆอยู่ตลอด แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องยอมรับได้อย่างหนึ่งเลยว่านี่เป็นภาพยนตร์ที่น่ากินที่สุดแห่งปีเลยครับผม



Review by Bombo Aruzo

บทความที่เกี่ยวข้อง

กลับไป ด้านบน

Thaiza update: